J’AI DEUX PASSIONS. SE NON PODO BAILAR, NON É A MIÑA REVOLUCIÓN
En primeiro lugar e antes que nada temos que lamentar profundamente outra morte por accidente laboral. Desta vez, a dun compañeiro noso, do Sindicato do Metal da CGT Valenciana, Juan Sánchez Hidalgo. Dende estas páxinas queremos expresar o noso pesar e ánimo ás súas persoas máis achegadas. Pero tamén a rabia, Juan non foi o único que morreu traballando nesta última semana, outro traballador máis morreu en Sevilla… e quen sabe cantos máis, non logramos apenas atopar novas, causas ou circunstancias, nos medios de comunicación. Nin nós somos periodistas nin ao periodismo lle interesan as mortes no traballo. Sen embargo, dende La Campana vimos insistindo nesta lacra que nos atravesa á clase obreira e que está a levarse dúas vidas diarias dentro do estado español. Unha sangría que por si mesma xustifica que enviemos ao sistema que padecemos ao vertedoiro da historia.
Como sempre, a última semana ofreceunos máis motivos, habituais, para xustificar ese lixo. Os ataques con mísiles e metralladoras sobre a zona humanitaria de al-Mawasi, en Gaza, co resultado de varias persoas asasinadas, incluídas crianzas. Bombardeos de centros de coordinación de axuda humanitaria, bombardeos de edificios en Bureji, a continuación da ofensiva militar sobre Cisxordania e sobre Hebrón co apresamento, nesta última semana, de máis de 110 persoas. Un xenocidio que continúa en marcha como o sistema mundial que o permite.
Como tamén é causa habitual a destrución do planeta. O pasado martes publicouse o Boletín anual de Gases de Efecto Invernadoiro da Organización Meteorolóxica Mundial (OMM). A Vicesecretaria Xeral da OMM, Ko Barret, resumiu a situación cunha frase que xa se converteu na lamentación propia das exequias: “Outro ano, outra nova marca”. A concentración media global de dióxido de carbono (CO₂) alcanzou en 2025 as 426,8 partes por millón (ppm), o nivel máis alto xamais rexistrado. O metano e o óxido nitroso, o segundo e terceiro gas de efecto invernadoiro de longa vida máis importantes, tamén marcaron máximos históricos. Os datos da OMM non son unha advertencia sobre o futuro, son o diagnóstico dun presente que xa está aquí, e que seguirá estando durante xeracións. Que sentido ten agardar o desastre cando o desastre está ocorrendo agora?
E por suposto, outro motivo é aquela conquista da clase obreira que se transformou en piar do sistema do estado e da democracia, os servizos públicos, hoxe superando o estado de deterioro. Na defensa do público puidemos ver as mobilizacións do profesorado madrileño, estas sí cubertas polos medios, que van pola cuarta semana de folga indefinida cun seguimento do 60%. Segundo o telegram da CGT Madrid, Castilla La Mancha e Extremadura o profesor detido, Álex, que denunciou violencia policial é afiliado á CGT. Co conflito escalando, en Catalunya o profesorado anuncia un novo ciclo de folgas. Comezará o 11N coa folga xeral, anuncian tamén unha manifestación para o 21 de novembro e unha folga educativa para o 26 de Novembro.
Sobre a folga do 11N, na CGT estanse a convocar todo tipo de asembleas, locais, sectoriais, nos centros de traballo, asembleas de barrio, etc., para conseguir parar a produción. Nos chamamentos e comunicados atopamos todo tipo de motivos.
A CGT de Abai en Coruña apuntan ao gasto militar, “O 11N paramos e saímos as rúas para esixir unhas condicións de vida dignas, poñer fin ao negocio da vivenda e frear o desmantelamento dos servizos públicos provocado polo desvío de recursos cara ao gasto militar”.
Dende a FESAN, a Federación Estatal de Sanidade, advírtennos de que sen vivenda digna non hai saúde, “o encarecemento da vivenda e a perda de poder de compra constitúen un problema de saúde pública. Protexer a vida e o benestar esixe fogares dignos, ingresos suficientes e servizos públicos de calidade. Os baixos salarios, o emprego precario e as condicións laborais abusivas afectan á saúde física e mental, dificultan o acceso á vivenda e reducen o tempo dispoñible para o descanso, os coidados, o lecer e a vida comunitaria. Quen traballamos en sanidade tamén sufrimos a falta de persoal, a sobrecarga, os recortes e a externalización de servizos. Estas condicións prexudican tanto aos persoais como á atención que recibe a poboación. Por iso non podemos separar a defensa da sanidade pública da loita pola vivenda e os salarios”, e engaden, “o persoal sanitario debe identificar, atender e acompañar a quen sofre estas situacións, alén de sinalar como afectan as súas condicións de vida á súa saúde. No entanto, as consultas non poden asumir por si soas toda a resposta: atender a ansiedade ou o insomnio non resolve as causas sociais que poden estar detrás. As medidas de vivenda e as políticas laborais tamén contribúen a protexer a saúde”.
Nunha liña parecida tamén se manifesta a CGT na Cruz Vermella, “Quen traballamos en Cruz Vermella coñecemos de primeira man as dificultades sociais que atravesan moitas persoas e familias. Cada día vemos como a precariedade, os baixos salarios e o encarecemento da vivenda afectan a quen máis dificultades teñen para chegar a fin de mes. Pero esta realidade non afecta unicamente as persoas que atendemos: tamén golpea ás propias traballadoras e traballadores do sector. As traballadoras e os traballadores de Cruz Vermella tamén formamos parte da clase traballadora. O noso compromiso coas persoas e coa xustiza social debe ir acompañado dunhas condicións laborais dignas, salarios xustos e o recoñecemento do traballo que realizamos. A solidariedade non pode limitarse a atender as consecuencias da desigualdade: tamén debemos loitar colectivamente contra as súas causas”.
En Valencia, o Comité de Empresa da EMT, Empresa Municipal de Transportes, apoia a folga e a CGT chama a paralizar o transporte público. Tras o apoio da EMT, CGT Valencia atópase “pendente” dos posicionamentos dos Comités de empresa e Asembleas que realizan os persoais doutras empresas públicas esenciais do sector, tales como Ferrocarrís da Generalitat Valenciana (FGV), Renfe e Adif, co obxectivo de coordinar esforzos e dar unha resposta conxunta, coa convicción de que un sector estratéxico como o transporte pode determinar o éxito da xornada. “Non podemos deixar que unha problemática que afecta ao conxunto da clase traballadora quede reducida a reivindicacións illadas”, engaden.
Mentras unha infinidade de comunicados de apoio e chamamentos á folga vanse estendendo por todo o territorio estatal, a complicidade entre empresariado e estado volve saír á luz. Podemos miralo en Correos, que coa escusa dun proceso electoral que aínda non comezou, o Ministerio de Interior, asumiu integramente a proposta da dirección da empresa, a pesar do abusivo destes servizos mínimos que chegan a impedir o dereito á folga. Ao mesmo tempo que a CGT os impugnou xudicialmente, advirte “O dereito de folga non pode quedar condicionado a que o seu exercicio resulte cómodo para a empresa. Unha folga ten como finalidade interromper a actividade laboral e exercer unha presión lexítima por parte da clase traballadora”.
Posiblemente, para que esta folga teña éxito e sexa o comezo dun cambio, como desexa a CGT e o Sindicato de Inquilinos, a clase traballadora terá que practicar a desobediencia, o bloqueo e a sabotaxe, a okupación e as marchas salvaxes como di a canción, un éxito popular instantáneo, “J’ai deux passions: la fanfare et la révolution” que esténdese por toda Francia seguindo aquela famosa frase de Emma Goldman “Senón podo bailar, non é miña revolución”. O pasado 5 de novembro a revolta francesa convocou unha folga xeral contra os recortes orzamentarios do goberno, o elevado custe da vida e esixindo melloras no poder adquisitivo e os salarios. A mobilización continuou este sábado 7 con numerosas manifestacións, música, bloqueos, sabotaxes e marchas salvaxes.
Agora tócanos a nós, a ver que pasa este mércores 11N, se dende a CGT e coas alianzas que fomos establecendo durante todos estes anos somos capaces de dar continuidade ao iniciado en Francia. De momento, a CGT reuniuse con organizacións de sete países europeos en París, o 3 de novembro, a dous días da folga convocada en Francia, nun encontro impulsado pola Confederación de Sindicatos de Inquilinas do Estado español, e acordouse unha declaración conxunta que chama a manifestacións coordinadas en toda Europa os días 20, 21 e 22 de novembro. No encontro participaron a Coordinación de los Gilets Jaunes (Chalecos amarelos), a Union Syndicale Lycéenne (USL), a Confédération Générale du Travail (CGT), Solidaires e Droit au Logement (DAL), todas elas de Francia. Do Reino Unido asistiron London Renters Union, Greater Manchester Tenants Union. De Bélxica Rassemblement Bruxellois pour le Droit à l’Habitat (RBDH), Fédération Bruxelloise Unie pour le Logement (FéBUL) e Wuune. De Grecia: Barrio ocupado de Prosfygika e Rocinante. Do Estado español a Confederación de Sindicatos de Inquilinas (Sindicato de Inquilinas de Madrid y Sindicat de Llogateres de Catalunya) e nós, a CGT. De Portugal: Climáximo, Sindicato de Moradoras de Lisboa e Estudantes pelo fim ao Fóssil. E finalmente de Italia a Unione Sindacale di Base – Associazione Inquilini e Abitanti (USB-ASIA).
Se algo existe en Francia que cada tanto tempo volve o chamado á revolución, se como din agora en Francia, comeza o fin dunha época, nós tamén temos un algo, volve o tempo de Ás Barricadas.