VII Época - 120

NA ESQUINA DA FÁBRICA…

Na esquina da fábrica había unha cafetaría pequena, cun cristo de madeira sobre a porta e un cartel de “almorzos populares” xa borrado polo fume. Cada mañá, Xosé sentábase alí cun café curto e unha torrada, sempre na mesma mesa, debaixo dun póster da Virxe do Carme e dun calendario da empresa.

Xosé era peón de mantemento, cobraba o xusto para pagar hipoteca, coche vello e dous fillos. Na carteira levaba dúas fotos: unha da familia e outra dun encontro relixioso, deses nos que se fala moito de “santificar o traballo de cada día” e de obedecer con alegría a quen manda. Durante anos, esas palabras axudáranlle a soportar en silencio o que no fondo lle doía.

Aquela mañá entrou o director de recursos humanos, Ignacio Serafín, traxe impecable e reloxo brillante. Saudou:

—Boas, Xosé, sempre o primeiro en chegar, así me gusta.

Sentouse máis alá, pediu café con leite e tostadas con xamón do caro, e empezou a falar cunha responsable de departamento sobre resultados, kpi’s e recortes.

—Hai que pedir outro esforzo —dicía Ignacio Serafín—. Se explicamos que é por todos, podemos reducir horas extra e dietas. É cuestión de valores: espírito de familia, colaboración, sacrificio…

Xosé escoitaba a medias. Recordou a última charla na planta: menos plus por noites, máis flexibilidade de horario, e aquela frase repetida: “Somos unha gran familia, e nas familias todos se sacrifican un pouco.”

Mentres removía o seu café, pensou nas homilías e nas reunións piadosas onde lle dicían que o seu traballo era unha misión, que o sufrimento santificaba, que os conflitos había que evitalos. De súpeto, escoitou a Ignacio Serafín dicir, cun sorriso profesional:

—O mellor é a xente que ve o traballo como vocación, como algo case sagrado. Esa xente nunca se ve como explotada, senón como chamada a dar máis. Son ouro.

A palabra “ouro” quedoulle retumbando na cabeza. Ouro para quen. Mirou as súas mans gastadas, pensou en cando tivera que dicirlle ao fillo que non podía pagar a viaxe de fin de curso. Pensou en todas as veces que aceptara recortes por “humildade”, “obediencia”,” non ser o momento”. E as frases chocaron na súa mente como dúas pedras: “traballo como misión” e “esa xente é ouro”.

O seu compañeiro Manolo sentouse ao lado, cun café descafeinado sen máis.

—Preparado para outra sesión de “familia feliz”? —ironizou.

Xosé quedou calado un intre, ata que soltou:

—Dinnos que somos familia, que o traballo é vocación… pero se algo falla, somos só números nunha lista. A min iso xa non me soa a familia, soame a mercancia.

Manolo mirouno con máis atención, como quen ve unha fenda nova nun muro vello.

—Ti o que estás é empezando a ver que aquí o que nos salva non é a fe na empresa nin nos santos, senón a fe entre nós. O día que deixemos de tragar todo o que nos contan e empecemos a responder xuntos, cambiarán as cousas.

Xosé pensou en Kropotkin, aquel libro vello que lle prestara un parente hai anos. “Os animais e as persoas sobreviven porque cooperan, non porque se someten”, lembraba vagamente. Deulle unha volta: na fábrica, a cooperación estaba secuestrada polo discurso da “familia empresarial”, pero a verdadeira axuda mutua pasaba por mirarse de igual a igual, non de abaixo a arriba.

Cando Ignacio Serafín marchou, deixando tras de si cheiro a colonia cara e palabras de sacrificio compartido, Xosé rematou o seu café xa frío. Mirou para o cristo da porta, sufrindo, clavado. Mirou para os seus compañeiros, cansos, en silencio, cada un co seu pequeno cálculo de fin de mes na cabeza. Pensou:

“Se o meu sacrificio é sagrado, por que o seu vale seis veces máis? E por que sigo ofrecéndollo a quen me aperta, en vez de compartilo cos que están na mesma corda ca min?”

Ao saír da cafetaría, en vez de ir directo ao vestiario, desviou o paso cara ao taboleiro de anuncios. Leu dúas veces o papel da asemblea de persoal e, sen dicir nada, sacou o móbil e mandou unha mensaxe ao grupo de compañeiros: “Esta tarde vou. Hai cousas que xa non chegan con rezalas.”

Logo gardou o teléfono e, por primeira vez en moito tempo, non pediu forza a ningún santo nin resignación a ningunha “vontade superior”. Mirou ao redor: botas gastadas, mans sucias, ollos pesados. Pensou que, se existía algunha graza, tiña que estar aí, na capacidade de axudarse entre iguais e de deixar de ser “ouro” para quen manda.

Ese día entrou na fábrica co mesmo mono de sempre, pero cunha idea nova na cabeza: que o traballo deixaba de ser santo en canto servía para manter o privilexio doutros, e que a verdadeira dignidade nacía cando a xente da base empezaba a falar e a organizarse sen pedir permiso nin bendición.

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *