UNS CANTOS EXEMPLOS DE COMO DESENMASCARAR AS ESTRATEXIAS PATRONAIS

Para comezar os Conflictos Colectivos desta semana retomamos os que tratamos no anterior número de La Campana.

En primeiro lugar o conflito en Borgwarner Emission System Spain S.L., con centros de traballo en Zamáns (Vigo), Porto do Molle (Nigrán) e no polígono da Granxa (O Porriño). O conflito xurdiu ante o incumprimento pola empresa do acordo pactado fai xa un ano, en outubro de 2023, recollido no convenio colectivo, que obriga a actualizar as categorías, encadramento profesional e dos postos de traballo e, por outra banda, a obstaculización da negociación do III Plan de Igualdade. A estes dous incumprimentos hai que sumarlle a vulneración da liberdade sindical en materia de negociación colectiva. Esta actitude de prepotencia e abuso levou ao comité de empresa a convocar unha folga indefinida que comezou o pasado mércores 15 de outubro. Ao día seguinte de comezar a folga, o comité xunto a empresa, en presenza do servizo de mediación galego, o AGA, chegaron a un acordo. O acordo recolle, esencialmente, un sistema de promoción automática escalonada da antigüidade e un sistema de categorías mínimas para os traballadores especialistas. Para os traballadores técnicos acordouse unha mellora substancial no sistema de clasificación profesional. Respecto ao Plan de Igualdade, que a empresa obstaculizaba ao non convocar á comisión negociadora, acordouse constituír esta comisión antes do 30 de novembro. Como explicabamos na anterior edición, este era un conflito polos dereitos colectivos a través do sindicalismo, é dicir a capacidade que temos os traballadores de negociar as nosas condicións laborais, aínda que sexa pola representación electa a través das eleccións sindicais. Aínda así, con ese límite, a loita colectiva garante uns resultados favorables para todos os traballadores que doutro xeito, mediante a negociación individual, quedan en mans do capricho empresarial, do premio e castigo e do abuso empresarial coa súa substancial e estúpida teima de acumular diñeiro, para finalmente lograr que o traballador quede desprotexido e indefenso.

O segundo conflito que tratabamos no Nº 83 foi o dos Bombeiros Forestais da Comunidade Autónoma de Madrid. O principal, e moi grave, problema é a imposición tanto pola empresa pública TRAGSA, para a que prestan servizo, como pola CCAA madrileña dun “convenio que non negociamos, dun servizo distinto ao noso e cuns rangos salariais que están moi lonxe de permitir vivir na comunidade co nivel de vida máis caro de toda España”, como informaban no comunicado que xa resinamos no anterior número. O conflito converteuse nunha folga dende o 15 de xullo deste ano 2025 e a folga converteuse en indefinida dende o luns 25 de agosto. Quizais como unha extensión do conflito madrileño, uns 3.000 bombeiros forestais e ambientais de distintos territorios do estado español, manifestáronse este sábado 18 en Madrid para reclamar un operativo de prevención e extinción de incendios 100% público, así como polo recoñecemento das enfermidades laborais específicas, a aplicación efectiva das súas leis básicas e esixir a consolidación dos operativos de prevención e extinción de incendios forestais en todas as comunidades autónomas, entre outras demandas. A marcha, convocada pola Plataforma de Asociacións Profesionais e Sindicais de Bombeiros Forestais (PASBF) á que pretence CGT, pasou polas sedes do PSOE, do PP, e o Congreso dos Deputados. No manifesto de adhesión a esta convocatoria os traballadores xustificaban a convocatoria en que “para protexer os nosos montes, o medio e a vida, para dispoñer duns servizos de prevención e extinción dignos, cun investimento público que os dote adecuadamente dos medios técnicos e humanos necesarios, é imperativo e urxente dignificar as condicións laborais do sector en todo o Estado”. Todos lembramos a existencia dun conflito permanente, polo menos aquí en Galicia, entre a Xunta e os brigadistas e bombeiros forestais. O manifesto que fixeron chegar para a convocatoria da manifestación é moi elocuente sobre a súa situación, “Vimos loitando desde fai máis de unha década polo expreso recoñecemento da nosa  categoría profesional, xa anunciada nas disposicións sobre o Catálogo de Ocupacións e que  sistematicamente as Comunidades Autónomas viñeron desatendendo, cualificándonos como peóns agrícolas, xardineiros etc., cando a nosa profesión agora e desde fai máis de corenta anos  é  a  de Bombeiro/a Forestal, debido a que nos adicamos principalmente a previr e a extinguir Incendios Forestais, ademais das diversas tarefas que nos son encomendadas nas distintas catástrofes, que froito da  falta  de previsión e o cambio climático, arrásannos (DANA de Valencia,  Terremoto de Lorca, Inundacións etc.). Froito desa loita, hoxe contamos cunha norma legal, que por fin  recoñece a nosa categoría e os dereitos que implica (Lei  5/2024,  do  8  de novembro, básica de bombeiros forestais), pero queda aínda un gran camiño que percorrer. O primeiro tramo, constitúeo o seu desenvolvemento, ao que a lei concede ao Goberno un ano para  a súa publicación e posta en práctica, transcorrendo preto de dez meses e aínda non se levou a cabo, nin tampouco houbo comunicación algunha cos destinatarios desa norma, no noso caso, como impulsores iniciais da Lei. Por iso solicitamos, con urxencia, unha reunión coa Ministra de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, para coñecer como vai esa norma tan importante para decenas de compañeiros e compañeiras, que esperan entre outras cousas a súa xubilación, pola aplicación dos coeficientes redutores, que a Lei contempla. E non só iso, senón tamén como vai o desenvolvemento da norma que ampare as enfermidades profesionais do noso colectivo e outras cuestións anexas”.           

            Viaxamos agora ata Valencia onde unha vella coñecida dos lectores máis antigos de La Campana volve facer presencia. A Sección sindical de CGT na empresa Cruz Vermella, convocou varias concentracións para esixir un segundo convenio colectivo provincial propio. As convocatorias son: o martes 21 de outubro, xoves 23 e o martes 28, ás 11:00 horas. A Sección Sindical da Cruz Vermella de CGT-Valencia di que “xa abonda da precariedade á que ten sometida a Cruz Vermella ao seu persoal laboral”. A Cruz Vermella quere aplicar unha estratexia empresarial semellante á que tamén pretende aplicar a CCAA de Madird cos seus bombeiros forestais, impor un convenio colectivo diferente, dun servizo ao que non se pertence e, por suposto, que non se negociou. No manifesto de chamada ás concentracións explícano claramente “Temos que loitar polo noso convenio, non nos podemos conformar que CRUZ VERMELLA ESPAÑOLA tras a denuncia do convenio en novembro de 2022, ponnos encima da mesa en setembro de 2025 unha proposta de adhesión ao CAIS e un Acordo extraestatutario”, polo que conclúen que “Non nos deixan outra que emprender accións para dicilo máis alto pero non máis claro: QUEREMOS UN II CONVENIO COLECTIVO PROPIO DA OFICINA PROVINCIAL DE CRUZ VERMELLA EN VALENCIA”.           

            A pouco que fagamos un pequeno recorrido pola conflitividade laboral sempre encontraremos as traballadoras do telemarketin. Desta vez fixámonos nas de ABAI, pero de Zaragoza, onde o Comité desde a unidade (fóra de SDSPSTE) decidiu convocar unha folga de 24h o pasado 14 de outubro, onde unha vez máis defendeuse o dereito para manter un traballo digno cunha folga unitaria. E xa van unhas cantas nesta última semana. A empresa, sen ningún tipo de xustificación nin información previa, decidiu facer uns cambios de departamentos, nos que se quitan claves aos compañerxs para darllos “segundo sospeitamos” a plataformas fóra do país da mesma empresa, deslocalizando e precarizando cada vez máis os postos de traballo. Estes cambios afectan paulatinamente a moitas das plataformas a nivel estatal. Realizaron ERTEs, modificacións substanciais das condicións de traballo, mobilidades xeográficas, falta de carga de traballo efectiva e mesmo o descaro de pedir voluntarios para irse da empresa. Todo isto tradúcese nunha falta de estabilidade laboral que provoca unha gran incerteza en todo o persoal. Os últimos movementos que se produciron en Zaragoza tras o despropósito do intento de traer o servizo de Decathlon, é pasar en “teoría” 16 novxs compañerxs a Plenitude desmantelando o departamento de Leads. Por outra banda, máis de 30 persoas que estaban anteriormente en Plenitude teñen prohibido conectarse no devandito servizo ata nova orde. É dicir, en total máis de 50 persoas sen carga de traballo efectiva á espera de novos despropósitos de Abai. Actualmente están de curso en curso, a propósito que devandito departamento ten contrato ata o 31 de decembro sen ver a forma de renovar. Todo isto ademais sumado á perda do servizo de SDPEST, o cal xa reclamouse en múltiples ocasións, sendo unha práctica habitual de Abai. Imos, que aos poucos están arruinando e desmantelando ás traballadoras e os seus postos de traballo. Por todo iso e “porque mañá podemos ser calquera, hoxe máis que nunca é necesario o apoio mutuo. Porque con unidade grítase máis alto e con máis forza. Se hoxe non te moves, mañá non chores, necesitamos que todas acudades á concentración ás 11:00 no WTCZ” anunciaba o chamamento previo á folga.

Seguindo en Zaragoza, aínda que cambiando de sector, as representantes da Plataforma por un Convenio Aragonés de Reforma e Protección de Menores nunha rolda de prensa celebrada o pasado martes 14 de outubro, ante a falta de negociación e “a indiferenza empresarial e a pasividade da administración aragonesa, poñendo en risco tanto os dereitos laborais como a atención aos menores”, anunciaron para o 23 de outubro, unha xornada de folga. “Non pedimos privilexios, pedimos condicións dignas para coidar e protexer en condicións dignas”. UGT, CGT e CCOO denuncian que os salarios dos persoais profesionais “están próximos ao salario mínimo interprofesional, polo que moitos se marchan a outros territorios con mellores condicións laborais, o que provoca unha alta rotación do persoal educativo, que repercute nestes mozos, dificultando a creación de vínculos estables, mesmo desorientación emocional e condutual”. As organizacións sindicais reclaman “subidas salariais, diferenciadas segundo grupo profesional entre un 15 e 23% (pois só se actualizan cando se renova o concerto coas empresas), a redución progresiva da xornada laboral ata alcanzar as 1.476 horas anuais” e melloras en materia de seguridade laboral, tamén en riscos psicosociais, ante o número de baixas laborais en diversos centros. No sector traballan máis de 600 persoas distribuídas entre centros de protección, reforma e pisos tutelados por todo o territorio aragonés. A maioría destes servizos son xestionados por empresas concertadas ou subvencionadas, Rey Ardid, Aldeas Infantís, YMCA, ACCEM, Apip-Acam, Ozanam, ou Kairos.