CONTINÚAN INCESANTEMENTE AS MORTES TRABALLANDO
O lucro incesante, a obsesión por acumular diñeiro, a satisfacción dos mercados contra a vida segue cobrando vítimas entre a clase obreira. En particular nas vías dos ferrocarrís do estado español. Levamos repetindo a mesma nova en La Campana, unha e outra vez, a desgraciada morte dunha persoa mentres traballa nas vías. Agora, o pasado 21 de febreiro, foi un home duns 60 anos, traballador dunha subcontrata de Adif que faleceu na estación de AVE de Calatayud (Zaragoza). O traballador formaba parte dunha brigada de mantemento da empresa AZVI, subcontrata de Adif encargada de labores de mantemento na liña de AVE Madrid-Barcelona. Segundo concretaron desde o Goberno de Aragón, no lugar dos feitos atopábanse traballando dous operarios cun equipo similar a unha locomotora que comezou a rexistrar fallos e finalmente parouse. A máquina volveu poñerse en marcha sen intervención externa e o corpo do falecido foi atopado nos carrís ferroviarios. As mesmas fontes informaron de que presentaba feridas compatibles co golpe dunha locomotora en marcha.
Volve ser acaido agora lembrar que o 26 de setembro de 2025, Noelia Martín Sanguino, Secretaria Xeral do Sindicato do Sector Federal Ferroviario da CGT, SFF-CGT, dirixiu unha carta ao ministro de transportes solicitando “formalmente a convocatoria dunha reunión entre este Ministerio e o SFF-CGT”. A carta subliñaba, “a liberalización levounos, en definitiva, dun esquema que converte un dereito cidadán a un negocio inviable e fráxil, cargando os riscos sobre o persoal e minguando o erario público”, ou “a infraestrutura ferroviaria española atravesa un momento crítico”, engadindo “a liberalización e a externalización dos servizos esenciais no sector ferroviario está a xerar un deterioro evidente das condicións laborais de quen os presta”, e a súa lóxica consecuencia “a precarización destes persoais non só supón unha inxustiza laboral, senón que repercute directamente na seguridade ferroviaria”. A carta non tivo resposta algunha.
Aragón vive unha nova escalada da mortalidade no traballo, tres mortes laborais en menos de 72 horas. Este novo falecemento nas vías súmase ao ocorrido o 19 de febreiro en Ballobar (Baix Cinca), onde un traballador da construción morreu atrapado polo brazo telescópico dunha máquina. O accidente ocorreu nunha nave de explotación gandeira que estaba a ser reformada. A propiedade encargara os traballos a unha empresa, que á súa vez os subcontratou a outra para a que traballaba a persoa falecida. Unha vez máis aparece a subcontratación como factor recorrente. O venres 20, unha traballadora de guindastre perdeu a vida na A-23, entre Chaca e Samianigo, ao ser atropelada mentres asistía a unha furgoneta avariada.
Para denunciar esta sangría, CGT, xunto aos sindicatos CUT, IA, ISTA e SOA convocaron unha concentración o martes 24 de febreiro ás 11:00 horas fronte á sede da CEOE en Zaragoza. No comunicado de chamamento resaltase que “resulta inexplicable que os accidentes se produzan con maior frecuencia nestas cadeas de contratación, cando precisamente deberían implicar maiores controis. A empresa contratante debe verificar a formación, capacitación técnica, políticas preventivas, protocolos de seguridade e entrega de equipos de protección individual da empresa subcontratada. Non facelo supón un incumprimento da normativa”. E con acerto, tamén “lonxe de desentenderse dos traballos externalizados, a empresa contratante debe extremar a vixilancia. Se non o fai, a súa responsabilidade é equiparable á da empresa subcontratada ante calquera accidente”.
O chamado advirte de que “continuaremos esixindo o cumprimento efectivo da Lei de Prevención de Riscos Laborais e reiteramos a urxente necesidade de reforzar os persoais da Inspección de Traballo, garantes do cumprimento normativo. A prevención non pode subordinarse a criterios económicos, tampouco nas administracións públicas”, a pesar de que saibamos que todo, absolutamente todo, subordinase a satisfacer o mercado, remata o comunicado cun “Máis Inspección de Traballo significa menos accidentes e menos mortes” sobre o que manifesto a miña incredulidade, pois esta sangría, ao meu entender, só pode frearse cando a clase obreira volva a tomar consciencia, como suxeito político e social, e se tome en serio acabar coa tiranía capitalista.