A PRECARIEDADE XENERALIZADA AVANZA COMO A TEMPERATURA DO PLANETA

La Campana, informou puntualmente sobre o conflito das traballadoras de Abai coa empresa do telemarketin, no pasado número 69. Sen embargo, ata agora, non tivemos ocasión de informar sobre o peche do período de consultas relativo ao procedemento de mobilidade xeográfica imposto pola dirección de Abai. Non houbo acordo entre a parte empresarial e a sindical.

O conflito viña provocado por unha deslocali-zación, absurda e salvaxe. Executar a mobilidade xeográfica a Hospitalet de 40 traballadoras, que despois subiu a 55, co seu posto de traballo en León. Como reflectiamos naquel número “Nun sector onde as chamadas desvíanse dun lugar a outro segundo a conveniencia da empresa, non é aceptable que se obrigue ás traballadoras a romper coa súa vida e co seu arraigo para ir a atender chamadas a 771 quilómetros das súas casas”. Para a CGT, Abai busca acabar co centro de traballo de León coa destrución encuberta de 55 postos de traballo .

Nesta ocasión Abai non logrou a aceptación da parte sindical, que conxuntamente loitou, con folgas e mobilizacións, contra estes despedimentos encubertos. Un comunicado conxunto informaba sobre a negativa, “Dende o primeiro momento, todas as seccións sindicais mostramos nosa total oposición a asinar o cheque en branco que pretende a empresa, disfrazado de proposta. Consideramos que existe carga de traballo suficiente para manter o persoal actual”. O comunicado amosa unha actitude de resistencia “Este comité de empresa non vai ser cómplice nin partícipe deste atropelo. Non imos permitir que se condene a decenas de familias á incerteza e á precariedade. Mantémonos firmes na defensa do emprego, dos nosos dereitos e dun futuro digno para todos e todas”. Sen embargo, ao mesmo tempo, recoñece a incapacidade de frear esta salvaxada mediante a loita sindical, deixando toda esperanza á decisión do xulgado, “Ante esta situación, o Comité de Empresa decidiu interpoñer unha demanda ante os tribunais, solicitando ademais medidas cautelares para tentar paralizar a execución desta medida mentres se resolve xudicialmente”. Mais desta ocasión, a decisión xudicial é moi relevante, “para evitar que as empresas de Contact Center non tomen o mesmo camiño e elixan a figura do traslado dos seus traballadores como unha medida encuberta de despedir a traballadores con antigüidade dunha forma barata”, alerta o comunicado conxunto, aínda que ao meu entender esa decisión xudicial, no futuro, pode afectar a toda a clase traballadora no estado español e non soamente ao telemarketin, xa que estes despidos encubertos poden estenderse aos demais sectores se os xuíces o permiten.

Noutra empresa de telemarketin, TelePerfor-mance, TP, as compas da Coruña informáronnos o pasado luns 23 de maio de que “Xs canallas de TP volven a carga”. Ese luns a empresa comunicou o inicio do proceso dun ERE que afecta as traballadoras das campañas de Vodafone e Verisure. Nestas campañas traballan 400 traballadoras distribuídas nos centros que TP posúe en Coruña, Ponferrada, Madrid, Sevilla, Barcelona e Jaén.

Nun primeiro comunicado, o mesmo luns 23 de maio, as compas de TP deixan claro que a CGT non asina EREs en empresas que teñen beneficios, “Esta carreira ao despedimento para dar a benvida ao verán, cal lenta tortura que vai durar preto dun mes, que expoñen as lerchas que nos dirixen, comeza coa constitución da mesa negociadora o próximo xoves 30 de maio, onde estaremos a parte sindical e a representación de TP. E si, chamar mesa negociadora a tratar o futuro das persoas traballadoras e, cando menos, unha burla porque OS POSTOS DE TRABALLO DEFÉNDENSE, NON SE VENDEN!!!”. Advertindo da diferenza entre unha loita con posibilidades de éxito e outra que non, o comunicado chama á “Unidade solidaria de todas e todos, esteamos ou non nas campañas de Vodafone e Verisure”.

Celebrada esa primeira xuntanza, outro comunicado da CGT, con data do 30 de maio, anuncia que “as traballadoras que TP quere botar de xeito rastreiro á rúa son 321”. Ponferrada sería o centro con máis despedimentos, 196, seguido dos 63 de Barcelona, na Coruña 27, 19 en Jaén, 14 en Sevilla e por último, 2 en Madrid. A xuntanza practicamente limitouse a entrega da documentación coa que a empresa quere xustificar este “despropósito”, como o define o comunicado. As causas que alega TelePerformance son organizativas e produtivas para as campañas de Vodafone tú a tú e Verisure que decidiron finalizar a súa actividade coa empresa.

Pero non nos enganemos, os EREs, como unha máis das estratexias da precariedade xeneralizada, non son exclusiva do sector do Telemarketin. O pasado 23 de abril, a sección sindical de CGT en Atos Major Events anunciaba que a dirección da empresa lles comunicou a súa intención de iniciar un ERE. Atos é unha multinacional con presencia en España que se lucra coa tecnoloxía. Na súa web, autodefínense como “un líder internacional en transformación dixital con 74.000 empregados e uns ingresos anuais de 10.000 millóns de euros. O Grupo é o líder europeo en computación na nube, ciberseguridade e supercomputación, proporcionando solucións integradas a todos os sectores, en 68 países. Como pioneira en servizos e produtos de descarbonización, Atos comprométese a ofrecer aos seus clientes soluciones dixitais seguras e descarbonizadas”. Tamén da súa web está recollido este anuncio recente, do 28 de abril, “Atos, líder global en transformación dixital, anuncia hoxe que foi elixida por Canle de Isabel II (CYII) para proporcionar servizos de TI a máis de 2.500 postos de traballo, como parte dos seus plans estratéxicos de Ciberseguridade e Continuidade de Servizo, así como dos seus esforzos de Dixitalización e Optimización de Procesos”. Este contrato foi cifrado en 8,6 millóns de euros. Segundo a propia web, no estado español teñen 2.500 empregados e oficinas en 11 grandes cidades, sendo a de Madrid a principal.

Como é sabido, estas corporacións adoitan a xogar sucio, aínda que legalmente, e crear varias marcas ou sociedades. Atos Major Events é unha sociedade limitada, S.L., adicada, principalmente, a competicións deportivas. A súa sede ten a mesma dirección que a oficina principal de Atos en Madrid. Na web principal recollen con distinción a súa contribución á UEFA ou ás olimpíadas de París. Non é moi complicado deducir que Atos é un sistema para acumular beneficios.

Na primeira xuntanza do obrigado proceso de negociación coa representación sindical, o 30 de abril, a empresa argumentou que a falta de proxectos e a cantidade de persoas que imputan as horas a «banco», formación, proxectos internos non facturables, etc. levaron á empresa para considerar necesario o ERE. Para a sección sindical da CGT “Anunciouse aos catro ventos que MEV asinara o maior contrato da súa historia e menciónabanos nas reunións mensuais que os nosos equipos están a levar a cabo proxectos con éxito, pero parece que ao final estas informacións non deben ser moi certeiras”. Quedaba así desvelado que a empresa quería apremar máis aos traballadores e aproveitar para desfacerse duns cantos. A pioneira en descarbonización pretendía liberarse de 67 traballadores, 45 en Madrid e 22 en Barcelona, coa mesma eficacia da que presume liberar de CO2.

Durante as negociacións os representantes de CGT, ademais de propor un plan de baixas incentivadas e adscricións voluntarias, expuxeron circunstancias para a exclusión do ERE de certos traballadores. Os criterios de exclusión expostos foron: maiores de 55 anos pola súa baixa empregabilidade, membros de familias numerosas ou monoparentais, persoas con redución de xornada ou xornada compacta por garda e custodia ou coidado de familiar, persoas que teñan grao de discapacidade acreditado, traballadoras embarazadas, vítimas de violencia de xénero ou violencia sexual, no caso de parellas que traballen ambos en MEV non se podería afectar a ambos.

Na sexta e derradeira xuntanza, do mércores pasado, 28 maio, a CGT lanzou a proposta de indemnización para as persoas afectadas de 40 días e 36 mensualidades para contratos anteriores a febreiro de 2012, máis 30 días e 18 mensualidades para o resto do tempo. Sen embargo a empresa aceptou a proposta do sindicato corporativo RSTIC, Red Sindical TIC, co apoio da corporación sindical UGT. A proposta aceptada foi: 52 persoas afectadas. 28 días por ano traballado, cun tope de 18 mensualidades. Un 10% extra sobre a indemnización para quen teña antigüidade anterior a febreiro de 2012. Bolsa de emprego de 18 meses. Voluntariedade xestionada por RRHH.

A sección sindical da CGT argumenta que non asinou o ERE porque “Non se respectaron criterios sociais de exclusión. Déixase na lista a persoas vulnerables: maiores de 60, familias numerosas, monoparentais… Non se garantiu a obxectividade na selección. Non se nos permitiu discutir as posicións afectadas. E, o máis grave, prexudícase economicamente a quen máis tempo levan na empresa. Mentres tentabamos protexer a quen máis o necesitan, a empresa parecía máis interesada en excluír a persoas con menos antigüidade e salarios máis baixos. Porque, claro, despedir barato sempre é máis rendible”. Quizais, estaría ben engadir que a CGT non asina EREs en empresas con beneficios. Dígoo, por ser transparentes e deixar claro á clase traballadora a nosa estratexia sindical de solidariedade e loita.