DESPEDIMENTOS EN TEVIMAD. A DEGRADACIÓN DO SERVIZO FERROVIARIO AVANZA

Se ben albergamos dúbidas sobre un certo vam-pirismo das corporacións sindicais na súa convocatoria de folga en parte do sector ferroviario para estes días 9, 10 e 11 de febreiro, o certo é que a CGT ferroviaria tamén convoca esa folga, e faino en todo o sector. Sen embargo, as principais corporacións sindicais, CCOO e UGT, non convocan a folga en ADIF, a entidade pública empresarial, a encargada, a administradora das infraestruturas ferroviarias, como evidentemente tampouco o fai o corporativista SEMAF, o sindicato de maquinistas, ligado a RENFE, a outra empresa ferroviaria responsable dos servizos e operacións dos trens. En ADIF só convocan CGT e o Sindicato Ferroviario, SF polo seu acrónimo. Nas empresas privadas, tanto as de transportes de viaxeiros, Iryo ou Ouigo, como nas de mercadorías, Medway, Captrain, Transervi, Redalsa, Tracción Rail, etc., e demais liberalizacións ferroviarias, autonómicas ou non, investiriamos moito espazo e concentración para concretar quen convoca e quen non. E nós, neste artigo apuntamos a TEVIMAD, unha Unión Temporal de Empresas, UTE, formada por MEDLOG Spain Logistic e por RENFE Mercadorías, unha UTE que se lucra da terminal de mercadorías de Abroñigal en Madrid, unha instalación ferroviaria da empresa pública ADIF. En 2016, ADIF externalizou completamente a operación da terminal, que hoxe é realizada por esta UTE.

A cornucopia de nomes comerciais do parágrafo anterior é un pesadelo, realmente incluso só lelo, que amosa brevemente o lucro incesante ao que a CGT sempre se opuxo “porque degradan as condicións laborais dos postos de traballo e porque empeoran o servizo público ferroviario”, extraemos dunha nota publicada polas Seccións Sindicais estatais de CGT en Renfe e Adif con motivo da concentración celebrada o mércores 28 de xaneiro, na entrada da estación de mercadorías Adif-Abroñigal, para esixir a readmisión de Miguel e Iván, dous compas despedidos por TEVIMAD para “acabar coa sección sindical de CGT, que reclama sen descanso unhas condicións de traballo dignas e con seguridade, que a dirección da empresa parece incapaz de garantir. Iván e Miguel, os dous compañeiros despedidos, son dous traballadores fundamentais na sección sindical, cunha longa traxectoria na empresa e na sección sindical”.

“Que está a pasar nas vías ultimamente?”, preguntabámonos nas paxinas do pasado nº 90, do 9 de decembro do 2025, de La Campana, con profunda preocupación pola cadea de mortes en accidentes laborais no sector ferroviario. Anteriormente, o 26 de setembro de 2025, Noelia Martín Sanguino, Secretaria Xeral do Sindicato do Sector Federal Ferroviario da CGT, SFF-CGT, dirixiu unha carta ao ministro de transportes solicitando “formalmente a convocatoria dunha reunión entre este Ministerio e o SFF-CGT”. A carta subliñaba, “a liberalización levounos, en definitiva, dun esquema que converte un dereito cidadán a un negocio inviable e fráxil, cargando os riscos sobre o persoal e minguando o erario público”, ou “a infraestrutura ferroviaria española atravesa un momento crítico”, engadindo “as políticas de liberalización, externalización masiva de tarefas e abandono do mantemento están a comprometer de maneira alarmante a seguridade ferroviaria”, A carta non esquecía as condicións laborais, “a liberalización e a externalización dos servizos esenciais no sector ferroviario está a xerar un deterioro evidente das condicións laborais de quen os presta”, e a súa lóxica consecuencia “a precarización destes persoais non só supón unha inxustiza laboral, senón que repercute directamente na seguridade ferroviaria”. A carta non tivo resposta algunha. A resposta tanto á nosa pregunta como á carta dirixida ao ministro, seguramente está nun pequeno artigo que Miquel Amorós publicou en Redes Libertarias este 6 de febreiro, referido ao negocio da alta velocidade, “a Alta Velocidade nunca foi sostible, posto que a sociedade que a pon en marcha non o é”.

A mesma estratexia do ministro de transportes, que excluíu á CGT das reunións “cos sindicatos do sector ferroviario” provocadas pola convocatoria de folga destes días de febreiro, limitándoas ás corporacións sindicais, CCOO e UGT, e ao sindicato corporativo SEMAF, que denuncia o SFF-CGT, “unha decisión política consciente para apartar a unha parte da representación legal das persoas traballadoras”, é a mesma estratexia pola que TEVIMAD despide: silenciar e reprimir.

No medio do desastre, desta sociedade inviable, o sindicalismo estorba “e desgraciadamente, a degradación avanza cada vez máis: o pasado mes de decembro, en vésperas das festas do Nadal, TEVIMAD executou dous despedimentos aos nosos compañeiros Iván e Miguel. A empresa disfraza esta agresión como “despedimentos obxectivos”. En realidade, os despedimentos buscan acabar coa sección sindical de CGT. As intencións represivas de TEVIMAD son tan claras, que anunciou máis despedimentos, co fin de intimidar ao persoal”. E a dignidade aflora “Desde CGT imos responder a esta agresión contra os nosos compañeiros, que é unha agresión contra toda a CGT e contra todas as persoas traballadoras do sector ferroviario. Esiximos a TEVIMAD a readmisión inmediata dos nosos compañeiros Iván e Miguel. Esiximos a ADIF e RENFE que deixen de externalizar traballos para darllos a empresas sen escrúpulos que non respectan os dereitos laborais”, remata a nota publicada polas Seccións Sindicais estatais de CGT en Renfe e Adif. Algo une ás traballadoras e traballadores do sector ferroviario independentemente de quen lles pague, sexa público, privado, público/privado ou calquera outra “razón social”.