CRÓNICA DOS ÚLTIMOS DÍAS DA FOLGA NA REDE DE SANEAMENTO DE MÁLAGA

Os compas en folga da Rede de Saneamento de Málaga, (ver entrevista en La Campana nº100), tras 35 días de folga indefinida irrompían na alfombra vermella do Festival de Cine de Málaga o día da súa inauguración, escalando o conflito. Por unha banda a loita recollía solidariedade, “as mostras de dignidade dos 29 de redes de saneamento son tan grandes que cada minuto que pasa suman máis simpatía e apoios da cidadanía malagueña fronte á empresa EMASA e a súa tarifaza, fronte a empresa privada en modo de UTE que se leva o diñeiro da Málaga residente por concesión do Concello a través da súa empresa municipal de augas (EMASA), sendo FCC-Aqualia a destinataria final dos desorbitados aumentos nas facturas dos veciños e veciñas de Málaga capital, conforme ás propias manifestacións da concelleira de medioambiente, asignando máis de 2 millóns de euros anuais á UTE”, informaban dende CGT Málaga. Por outra banda a loita permanecía estancada con reunións inútiles e ameazas de novos despedimentos, “tras as xestións realizadas polo alcalde de Málaga coa concesionaria das redes de saneamento informóusenos na mañá de onte que a UTE tiña liberdade de movementos para pechar un acordo que poña fin ao conflito e á precariedade instituída para o persoal, con todo non sabemos se mentiu o alcalde ou méntenlle a el e tras máis de dúas horas de reunión no día de onte, esta concluíu como se iniciou, pero coa ameaza de cinco novos despedimentos, polo que hoxe será un día de incremento da presenza pública de quen tan dignamente resisten contra os abusos e a opresión de FCC-Aqualia”. A interpretación do comité de folga era que “mentres EMASA a través do Concello de Málaga e o seu alcalde asume que a situación laboral e económica do persoal debe mellorarse cunha nova licitación sen prórroga da actual, a UTE, sabedora de que será novamente adxudicataria, quere lucrarse novamente do esforzo dos profesionais”. E ían 40 días de folga.

O día 41, nunha rolda de prensa fronte o Ayuntamiento de Málaga, anunciaban novas medidas “hoxe comeza a conta atrás, hoxe comeza o prazo de 7 días para acampar no Ayuntamiento e comezar unha folga de fame” de non producirse unha solución favorable para os traballadores. Anunciaban, a vez, novas medidas como un chamado aberto á toda a cidadanía a acudir, xunto aos folguistas, á clausura do Festival de Cine. Tamén salientábase a inexistencia dunha reunión a tres bandas, Comité de folga, empresa concesionaria e o goberno coa empresa municipal que podería desbloquear a situación. Ninguén quería quedar en evidencia. O día 43, os traballadores, arroupados pola solidariedade, irromperon na clausura do festival. Á vez, todos os días, concentrábanse nas portas do Ayuntamiento.

Mais a reacción de FCC non se fixo agardar “FCC Aqualia comunicou catro novos despedimentos de traballadores en folga que suman aos dous anteriores á vez que presentan unha ridícula proposta instando á CGT e ao comité de folga a negociar “sen liñas vermellas”, di a empresa textualmente” anunciaba CGT Málaga. A reacción do minguado persoal por catro baixas voluntarias e os seis despedimentos, foi manter viva a loita. O día 45, a tres días do anunciado comezo da folga de fame, a policía municipal ameazaba con sancións aos folguistas concentrados, como cada día, fronte ao Ayuntamiento “se usaban elementos sonoros para chamar a atención, protagonizando un novo recorte ao dereito de reunión tras os protagonizados pola Subdelegación do Goberno que impide as marchas entre Ayto e a sede de EMASA forzando a estar en concentración estática ás portas do Casarón”, agora ditando silencio. O día 46 de folga indefinida, o persoal de redes de saneamento volveu ser agredido por FCC-Aqualia cunha nova carta de despedimento, “xa son 7, casualmente os despedimentos véñense producindo sempre nos albores dalgunha reunión convocada pola UTE para supostamente tentar desbloquear a situación e fai xusto o efecto contrario, botar gasolina ao lume”, respondía CGT Málaga.

Tras 48 días de folga indefinida, a primeira hora da mañá, ocultos baixo o silencio informativo dos medios do réxime, comezaba a folga de fame e montábase o “campamento da dignidade” ás portas do Ayuntamiento. “A loita é o único camiño. Sempre en Loita”, era o lema da faixa que sinalaba o campamento. Cando ía comezar o día 49, a media noite, grazas a mediación do xerente de EMASA nunha reunión “que se estendeu por catro horas permitiu que a porta do Concello de Málaga libérese do persoal de redes de saneamento tras 48 días de folga indefinida e un de folga de fame confiando que o que agora mesmo son palabras convértase en feitos rubricados pola UTE e o comité de folga”. O 20 de marzo asinábase o acordo de desconvocatoria de folga, “Readmítese aos sete despedidos e asínase un preacordo de convenio colectivo que dignifica as condicións sociolaborais e económicas deste colectivo que pon en risco biolóxico e químico as súas vidas polo labor encomiable que desempeñan no mantemento e a conservación das redes de saneamento de Málaga”, anunciou con satisfacción a CGT de Málaga.